Nederland had nauwelijks de tijd nodig om de toon te zetten in deze afsluitende groepswedstrijd. Al in de derde minuut viel de openingstreffer, en wel uit een onverwachte hoek. Ellyes Skhiri werkte de bal in eigen doel, een vroege tegenvaller voor Tunesië die de Noord-Afrikanen meteen op achterstand zette. Veel tijd om bij te komen kregen ze niet, want vier minuten later was het alweer raak. Brian Brobbey, de spits die Oranje deze avond voorop leidde, drukte na zeven minuten al de 0-2 binnen. Wie had verwacht dat Tunesië nog enige hoop koesterde op een verrassing, kwam in die openingsfase bedrogen uit.

De rest van de eerste helft kabbelde voort met een Nederlandse ploeg die comfortabel de regie hield. Met een aanvalskracht die ver boven die van de tegenstander uitsteekt, hoefde Oranje weinig risico te nemen om de marge vast te houden. Tunesië, dat met een uiterst zwakke reeks aan deze wedstrijd begon en gemiddeld liefst 3,6 doelpunten per duel om de oren kreeg, slaagde er voor rust niet in om de Nederlandse defensie aan het wankelen te brengen.

Na de pauze kwam er even leven in de brouwerij. In de 54e minuut zorgde Hazem Mastouri voor de aansluitingstreffer, een moment van pure opluchting voor de Tunesische aanhang die het toernooi tot dan toe vooral als een aaneenschakeling van tegenslagen had beleefd. Heel even leek er sprake van een opleving, maar de illusie was van korte duur. Acht minuten later, in de 62e minuut, herstelde Jan Paul van Hecke de oude marge. De verdediger schoof aan bij een aanval en tekende voor de 1-3, waarmee de wedstrijd in feite beslist was.

Bondscoach en staf van Oranje grepen vanaf dat moment het duel aan om de krachten te sparen met het oog op de knockoutfase. In de 72e minuut werden Frenkie de Jong, Tijjani Reijnders en Donyell Malen tegelijk binnen de lijnen gebracht, een drievoudige wissel die de Nederlandse selectie verfrissing gaf. Even later moest ook Brobbey, de man die de score opende, het veld ruimen in de 77e minuut, en in de 84e minuut volgde Cody Gakpo. Het waren wissels die vooral in het teken stonden van rust en rotatie, met de groepsfase praktisch afgerond.

Aan Tunesische zijde greep de staf eerder in, en uit pure noodzaak. Met een drievoudige wissel rond het uur, met Rani Khedira in de 67e minuut en daarna Anis Ben Slimane en Mohamed Amine Ben Hamida in de 68e minuut, probeerde Tunesië het tij nog te keren. Ismaël Gharbi kwam in de 75e minuut binnen de lijnen en doelpuntenmaker Mastouri werd in de slotminuut nog gewisseld. Het mocht allemaal niet baten. De aanvalskracht van Tunesië bleef ver onder de maat, en de cijfers liegen er niet om. Een gemiddelde van slechts 0,4 doelpunten per wedstrijd is simpelweg te weinig om op dit niveau iets af te dwingen.

Tactisch gezien was het verhaal vrij eenduidig. Nederland combineerde zijn duidelijke aanvallende meerwaarde, een aanvalskracht van 2,05 tegenover de magere 0,4 van Tunesië, met een verdediging die soeverein bleef staan. De Nederlandse defensie incasseerde gemiddeld slechts 1,2 tegentreffers per duel, en ook hier liet de ploeg zien waarom. Op de treffer van Mastouri na bleef het achterin grotendeels rustig. Het vroege dubbele voordeel ontnam Tunesië bovendien iedere noodzaak om risico's te nemen, waardoor Oranje het tempo zelf kon bepalen. De treffer van Van Hecke, een verdediger die de score opvoerde, illustreert mooi hoe breed Oranje het doelpuntengevaar over de ploeg verdeelt.

Voor Tunesië is dit het bittere slotakkoord van een dramatisch toernooi. De ploeg sluit Groep F af op de vierde en laatste plaats met nul punten uit drie wedstrijden, drie nederlagen en geen enkel succesmoment om op terug te kijken. De recente reeks, met louter verliespartijen, kreeg in dit duel een logisch vervolg. Het verschil in klasse en vorm was simpelweg te groot, en het WK-avontuur eindigt zonder enige beloning.

Nederland daarentegen kan met vertrouwen vooruitkijken. Met deze overwinning komt Oranje op zeven punten, goed voor de eerste plaats in Groep F. Twee zeges en een gelijkspel vormen een prima basis, zeker gezien de wisselende reeks waarmee de ploeg aan het toernooi begon. De WWGWV-vorm laat zien dat Nederland in staat is om consistent te presteren, en de manier waarop de selectiebreedte in deze wedstrijd werd benut, met meerdere sterspelers die pas in de tweede helft invielen, belooft goeds voor de zwaardere duels die nog komen.

Wat dit resultaat betekent, is helder. Oranje stoomt als groepswinnaar door naar de volgende ronde en deed dat zonder veel krachten te verspillen. De vroege treffers van Skhiri, ongelukkig in eigen doel, en Brobbey legden de basis, waarna Van Hecke de zaak beklonk. Voor Tunesië rest enkel de reis huiswaarts, met de wetenschap dat dit WK er een was om snel te vergeten. Voor Nederland begint het echte werk nu pas, maar de uitgangspositie kon nauwelijks beter zijn.